ΠΡΟΛΟΓΟΣ Ή ΕΠΙΛΟΓΟΣ...

Ζαγόρι – Τσεπέλοβο, 29 Μαρτίου 2015, 21:16.

Μόλις πέρασα την πινακίδα «Τσεπέλοβο». Φτάνοντας σε μια ανοιχτή αριστερή στροφή, ακινητοποιώ τη μοτοσυκλέτα μου. Σβήνω τον κινητήρα, βγάζω το κράνος και γυρίζω το κεφάλι να κοιτάξω πίσω, πάνω από τον αριστερό μου ώμο.

Το βλέμμα μου αρχίζει να «καταπίνει» λαίμαργα τα πρώτα μέτρα, τις πρώτες στροφές πίσω μου, μέχρι που χάνεται στον δρόμο που διασχίζει τη ραχοκοκαλιά του βουνού.

Για αρκετά χιλιόμετρα, τα μάτια μου ακολουθούν την κορδέλα από κίτρινο και λευκό φως που σχηματίζουν δεκάδες μοτοσυκλέτες. Μέχρι και την τελευταία στροφή, βλέπω τον χορό αυτών των δίτροχων καλλονών πάνω στη σκηνή των Ηπειρωτικών βουνών. Ένας χορός αργός, νωχελικός, σχεδόν ερωτικός...

Το πιο όμορφο τανγκό μιας μαγικής νύχτας, που ανήκει αποκλειστικά σε αυτές τις σιδερένιες κυρίες και τους αναβάτες τους.

Αυτή είναι η εικόνα που θα κρατήσω μέσα μου για πάντα. Αυτό είναι το «κλικ» που καμία κάμερα δεν μπορεί να αποτυπώσει καλύτερα από εκείνη του μυαλού. Ένα μαύρο κάδρο, μια δέσμη φωτός και δύο μάτια ορθάνοιχτα που ρουφούν την εικόνα, μεταφράζοντάς την ακαριαία σε ωμό συναίσθημα. Άγχος, στρες, προσμονή, πλήρωση, ενθουσιασμός, χαρά...

Το μικρό άνοιγμα της ζελατίνας του κράνους μου είναι αρκετό για να αφήσει τις εικόνες, τους ήχους και τις μυρωδιές να εισβάλουν με ορμή, αγκαλιάζοντας την ψυχή και το μυαλό μου — παρασύροντας όλα τα «πρέπει» και τα «φαίνεσθαι» μιας μίζερης καθημερινότητας.

Νιώθω ευλογημένος που έζησα, με κάθε αίσθηση στα «κόκκινα», το μεγαλείο αυτής της σύναξης φίλων από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Κατάφερα να νιώσω μια από τις πιο ολοκληρωμένες στιγμές μοτοσυκλετιστικής ευδαιμονίας.

Σας ευχαριστώ όλους.

Γιατί Ταξιδεύουμε

«Επέλεξα να ξεκινήσω αυτό το οδοιπορικό με τον επίλογό του. Ο λόγος είναι απλός: εκείνη η συγκεκριμένη στιγμή έχει χαραχτεί τόσο βαθιά στη μνήμη μου, που δεν ήθελα να χαθεί ανάμεσα στις περιγραφές και τα "ευχαριστώ" που ακολουθούν. Ζητώ την κατανόησή σας για την παράκαμψη· ας ξετυλίξουμε τώρα τη μικρή μας περιπέτεια από την αρχή.

Νιώθω την υποχρέωση να κοιτάξω πίσω, και οι γραμμές που ακολουθούν είναι αφιερωμένες σε αυτή την αναδρομή. Είναι αφιερωμένες σε συγκεκριμένους ανθρώπους, σε φίλους, σε ξεχωριστές προσωπικότητες... στην "παρέα" μας. Είμαστε μια ομάδα από τα Τρίκαλα με κοινή αγάπη για τη μοτοσυκλέτα, τον ανοιχτό δρόμο, το ταξίδι, τη φωτογραφία, το άγνωστο και την εξερεύνηση.

Όλα αυτά έχουν έναν κοινό παρονομαστή: τη Φιλία.

Μια φιλία που χτίστηκε και θωρακίστηκε μέσα από ταξίδια, μικρά και μεγάλα. Σφυρηλατήθηκε μέσα από εσωτερικά αστεία — όπως ο διαβόητος κανόνας μας "θα έχουμε επιστρέψει μέχρι τις 5:00 το απόγευμα", τον οποίο δεν καταφέραμε να τηρήσουμε ούτε μία φορά, επιστρέφοντας συνήθως στη βάση μας αρκετές ώρες αργότερα. Δυναμώσαμε μέσα από τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουμε στις βόλτες μας και μέσα από την αλληλοϋποστήριξη που προσφέρουμε ο ένας στον άλλον, ακόμα και σε θέματα που ξεπερνούν τη μοτοσυκλέτα — στις δυσκολίες της απαιτητικής καθημερινότητάς μας.

Ο πυρήνας μας αποτελείται από επτά άτομα· τους περισσότερους τους γνωρίζω πολλά χρόνια. Πλέον, ξέρουμε τους χαρακτήρες, τις συνήθειες και τις ιδιαιτερότητες του καθενός απ’ έξω κι ανακατωτά.»

Ζαχαρόπουλος Σωτήρης

Φίλος για πάνω από 30 χρόνια. Είναι ο άνθρωπος που θα έφτανε στην άκρη του κόσμου για να βοηθήσει έναν αδελφό. Με κοφτερό, αναλυτικό μυαλό, χρυσή καρδιά και ένα ταλέντο στην εφευρετικότητα, αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του σχεδιασμού μας.

Τελευταία, βέβαια, η τύχη του... δοκιμάζεται. Πρόσφατα απέκτησε ένα KTM. Παρά το «μηχανολογικό δράμα», οι οργανωτικές του ικανότητες και η ανεξάντλητη ροή ιδεών του παραμένουν τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά του.

Γούλας Θάνος

Ένας άνθρωπος με μόνιμο χαμόγελο και ανεβασμένη διάθεση, οπλισμένος με ένα «κρύο» χιούμορ που αναγκαζόμαστε να υπομένουμε μόνο και μόνο για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Είναι ο στρατηγός της παρέας, ικανός να συζητά για ώρες κάθε λεπτομέρεια της επόμενης διαδρομής μας. Έχει μια αυστηρή πολιτική «χωρίς σύνορα», μοιράζει την πίστη του ανάμεσα στην KTM και την BMW, και διαθέτει μια τρομακτική δύναμη πειθούς.

Για να καταλάβετε: πας μαζί του για να αγοράσεις ένα ταπεινό Honda XR 250, και καταλήγεις να γυρνάς τη μίζα σε μια BMW 1200 LC. Δεν προτείνει απλώς μια μηχανή· σε στρατολογεί.

Θεοδώρου Βασίλης

Από τις πιο πρόσφατες προσθήκες στην παρέα μας, ρίχτηκε κατευθείαν στα βαθιά από την πρώτη του κιόλας βόλτα — και τα κατάφερε σαν επαγγελματίας. Καλόκαρδος και πάντα έτοιμος να βοηθήσει, έχει δύο μεγάλους εχθρούς σε αυτόν τον κόσμο: τα αδέσποτα σκυλιά και τους Ιταλούς μαφιόζους (μεγάλη ιστορία, λίγο έλειψε να τον «απαλλάξουν» από τις αποσκευές του στην Κροατία).

Η υπερδύναμή του; Το κοφτερό του πνεύμα και οι θανατηφόρες ατάκες του, που έχουν πάντα τον τελευταίο λόγο στις ομαδικές μας συνομιλίες. Είναι ο άνθρωπος που κλείνει τη συζήτηση με έναν πάταγο.

Καρανάνας Άγγελος

Το νεότερο μέλος της παρέας μας. Αν και τον γνωρίζουμε μόνο έναν χρόνο, νιώθουμε σαν να οδηγάμε μαζί του μια ζωή. Είναι ο ορισμός του τζέντλεμαν — ευγενικός, γενναιόδωρος και πάντα πρόθυμος να βοηθήσει.

Ας είμαστε όμως ειλικρινείς: η πραγματική του κλίση δεν είναι μόνο πάνω στους δύο τροχούς, αλλά πάνω από τα αναμμένα κάρβουνα. Το ταλέντο του στο ψήσιμο είναι θρυλικό, αναδεικνύοντάς τον στον πολυτιμότερο παίκτη (MVP) σε κάθε μας στάση. Η σπεσιαλιτέ του; Οτιδήποτε τσιτσιρίζει. :P

Μπαμπούρης Αποστόλης

Αν έπρεπε να περιγράψω αυτόν τον άνθρωπο με δύο λέξεις, αυτές θα ήταν: «Καλή Ψυχή». Πάντα χαμογελαστός, ανιδιοτελής και ο πρώτος που θα προσφέρει βοήθεια πριν καν τη ζητήσεις. Ωστόσο, έχει ένα μικρό «κόλλημα»: δεν έχει καμία απολύτως αίσθηση των αποστάσεων. 960 χιλιόμετρα σε μία μέρα; Για αυτόν είναι απλώς ένα γρήγορο ζέσταμα.

Το «όπλο» της επιλογής του είναι ένα Caponord με εξατμίσεις Remus — ένας συνδυασμός που ακούγεται σαν καταιγίδα. Σημείωση προς τον εαυτό μας: Από εδώ και πέρα, θα οδηγείς στο τέλος της ουράς κάθε φορά που μπαίνουμε σε τούνελ. Μας ακούς, ή μήπως η εξάτμιση σου έχει ήδη πάρει την ακοή; :P

Γκαραγκούνης Βαγγέλης

Το τελευταίο μέλος αυτής της παρέας — και αυτός που βρίσκεται αυτή τη στιγμή πίσω από το πληκτρολόγιο. Είμαι ο χρονικογράφος των χιλιομέτρων μας, ο άνθρωπος που σταματά σε κάθε στροφή γιατί το φως «είναι ακριβώς όπως πρέπει» για μια φωτογραφία, και αυτός που προσπαθεί να μεταφράσει τον βρυχηθμό των κινητήρων μας σε λέξεις.

Δουλειά μου είναι να διασφαλίσω ότι αυτές οι στιγμές —τα γέλια, οι βλάβες, οι μέρες των 960 χιλιομέτρων και τα «ψέματα των 5 το απόγευμα»— δεν θα χαθούν απλώς στον καθρέφτη, αλλά θα μείνουν χαραγμένες στον χρόνο. Οδηγώ για το κάδρο, γράφω για τη φιλία και αναζητώ πάντα το επόμενο «κλικ» του μυαλού.

Η Earth Explorer και η γέννηση της "Μότο Γιάφκας"

Παρόλο που ο πυρήνας της ομάδας μας αποτελείται από τα επτά άτομα που προαναφέρθηκαν, υπάρχει ένας πολύ μεγαλύτερος κύκλος που μας περιβάλλει. Ένας φίλος μάς βάφτισε κάποτε «Μοτο-Γιάφκα των Τρικάλων» και το όνομα έμεινε. Αυτός ο ευρύτερος κύκλος αποτελείται από πολυάριθμους φίλους που προσφέρουν πολλά περισσότερα από απλή παρέα. Παρέχουν αμέριστη στήριξη στις εκδηλώσεις μας, στην καθημερινότητά μας και στις επαγγελματικές μας προσπάθειες. Είναι τα κομμάτια που συμπληρώνουν το παζλ· χωρίς αυτούς, το πνεύμα αυτής της ομάδας θα ήταν κενό. Δεν θα παραθέσω ονόματα, από φόβο μήπως ξεχάσω κάποιον και τον πληγώσω — αλλά εκ μέρους όλης της ομάδας, θέλω να πω ένα τεράστιο «Ευχαριστώ».

Σε μια φυσική εξέλιξη αυτού του δεσμού, πριν από περίπου έναν χρόνο, ο Θάνος, ο Αποστόλης κι εγώ γίναμε συνεργάτες στην εταιρεία μας, την Earth Explorer. Σήμερα, οι τρεις μας διοχετεύουμε την ανεξάντλητη ενέργειά μας στον σχεδιασμό, τη δοκιμή και τη διάθεση εξειδικευμένου ταξιδιωτικού εξοπλισμού στην αγορά της μοτοσυκλέτας. Θεωρούμε τους εαυτούς μας απίστευτα τυχερούς που καταφέραμε να συνδέσουμε την επαγγελματική μας ζωή με τα μεγαλύτερα πάθη μας: τη μοτοσυκλέτα, το ταξίδι, τη συγκίνηση της εξερεύνησης και τη χαρά τού να γνωρίζεις νέους φίλους στον δρόμο.

Η παρένθεση κλείνει. Τώρα, ας γυρίσουμε σελίδα για να βουτήξουμε σε όλα όσα εκτυλίχθηκαν πριν και κατά τη διάρκεια της διήμερης οδύσσειάς μας.

Τρίκαλα – Μοτο-Γιάφκα: 8 Φεβρουαρίου 2015

Άλλη μια παγωμένη νύχτα, και μέσα στο «στρατηγείο» της Earth Explorer, οι συνήθεις ύποπτοι είχαν πιάσει πάλι δουλειά. Ήμασταν μαζεμένοι γύρω από την ξυλόσομπα με ζεστό καφέ για τους μεγαλύτερους και τσάι για τους νεότερους (Αποστόλη, θύμισέ μου να μαζέψουμε τσάι του βουνού στην επόμενη βόλτα μας).

Όπως σχεδόν κάθε βράδυ, η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από την οικονομική κρίση της χώρας, τις βαθιές μας ανησυχίες για το πολιτικό κατεστημένο, το αν ο Άδωνις θα γινόταν τελικά Υπουργός Υγείας και αν ο Βαρουφάκης γράφεται με ένα «ν» ή με δύο... Ψέματα.

Η επόμενη βόλτα μας, το επόμενο μεγάλο ταξίδι, το γιατί τα KTM είναι τελικά τόσο προβληματικά, γιατί τα Honda είναι τόσο αξιόπιστα και γιατί αυτές οι εξατμίσεις Remus κάνουν τόσο δαιμονισμένο θόρυβο — αυτά ήταν που πραγματικά μας απασχολούσαν.

Κάπου ανάμεσα σε συζητήσεις για ανορθωτές, τρόμπες βενζίνης, γρανάζια και λοιπά κουτσομπολιά επιπέδου «κομμωτηρίου», ο Αποστόλης —υπό τη ρυθμική υπόκρουση του στομαχιού του που γουργούριζε— θυμήθηκε ότι δεν είχε φάει τίποτα όλη μέρα. Άρχισε να αναπολεί τις πίτες της Ξανθής.

(Flashback: Βάλια Κάλντα, Νοέμβριος 2014, στη Μονή Κηπίνας. Η Ξανθή άνοιξε μια από τις πλαϊνές βαλίτσες του GS και ξέσπασε πανδαισία. Σπιτικές τυρόπιτες, μηλόπιτες, σπανακόπιτες... ο παράδεισος ο ίδιος. «Πέρνα μου λίγη, γέροντα!»)

Ακολούθησε μια παύση.

«Πίτα», ήταν η πρώτη λέξη που κατάφερε να ψελλίσει. «Η κοπή πίτας της Earth Explorer για τη νέα χρονιά». «Μα Αποστόλη, κοπή πίτας στα τέλη Μαρτίου;» «Ναι, γιατί όχι; Μια πίτα συνοδευόμενη από κοντοσούβλι, παϊδάκια και μοσχαράκι κοκκινιστό...»

Η Ανάρτηση που τα Ξεκίνησε Όλα

Αργότερα το ίδιο βράδυ, η εκδήλωση ανέβηκε στο Facebook. Πατήσαμε «Δημοσίευση» και περιμέναμε, καρφωμένοι στην οθόνη για να δούμε πώς θα ανταποκριθεί ο κόσμος.

Εκείνη τη στιγμή, δεν ξέραμε σχεδόν τίποτα. Δεν γνωρίζαμε την ακριβή τοποθεσία, δεν είχαμε οριστικοποιήσει τις ημερομηνίες και δεν είχαμε ιδέα αν «έτρεχαν» ήδη άλλες εκδηλώσεις την ίδια περίοδο. Όμως το μεγαλύτερο «ερωτηματικό» ήταν οι φίλοι μας. Θα έρχονταν; Το τέλος Μαρτίου στην Ελλάδα είναι ρίσκο· ο καιρός θα μπορούσε εύκολα να μετατρέψει το μεγαλόπνοο σχέδιό μας σε μια απόλυτη, βροχερή αποτυχία.

Ουσιαστικά, καλούσαμε τον κόσμο σε μια διαδρομή μυστηρίου, με οδηγό την ελπίδα και την υπόσχεση για καλό κρέας.

Το Σχέδιο: Ήπειρος και οι Κορυφές του Ζαγορίου

Τις επόμενες ημέρες, μετά από ατέλειωτες συζητήσεις και μια καταιγίδα προτάσεων σχετικά με τον τελικό προορισμό και τη διαδρομή, πήραμε την απόφασή μας: φύγαμε για Ήπειρο, και συγκεκριμένα για τα πανέμορφα Ζαγοροχώρια.

Όμως, ο προορισμός ήταν μόνο η μισή ιστορία. Για να φτάσουμε στη βάση μας για διανυκτέρευση, το Τσεπέλοβο, θέλαμε μια διαδρομή όσο το δυνατόν πιο συγκλονιστική — μια διαδρομή που θα διέσχιζε ένα τεράστιο κομμάτι της ορεινής Κεντρικής Ελλάδας.

Αντλώντας έμπνευση από την εμπειρία του προηγούμενου ταξιδιού της Earth Explorer στα βουνά της Νότιας Πίνδου (Valia Calda, Photo Therapy Tour), αρχίσαμε να «ράβουμε» ένα μονοπάτι που θα προκαλούσε και θα αντάμειβε κάθε αναβάτη στον ίδιο βαθμό.

Η Απόφαση και το Ρίσκο

Πήραμε μια συνειδητή απόφαση: οι διαδρομές για αυτή τη νέα εξόρμηση έπρεπε να είναι εντελώς διαφορετικές από οτιδήποτε είχαμε κάνει στο παρελθόν. Χωρίς επαναλήψεις, χωρίς συντομεύσεις.

Ήταν ένα τεράστιο ρίσκο. Το δρομολόγιο της πρώτης ημέρας άγγιζε περίπου τα 360 χιλιόμετρα — όλα μέσα από απαιτητικά ορεινά τερέν. Η προσθήκη τόσων χιλιομέτρων ήταν, εκ των υστέρων, ένας λανθασμένος υπολογισμός θρυλικών διαστάσεων. (Θα καταλάβετε ακριβώς το γιατί καθώς ξετυλίγεται η ιστορία...)

Εκείνη τη στιγμή, όμως, μας οδηγούσε η φιλοδοξία και ο ενθουσιασμός για το καινούργιο, αγνοώντας ότι τα βουνά της Πίνδου έχουν τον δικό τους τρόπο να μετρούν τον χρόνο και τις αποστάσεις.

Η Προσγείωση στην Πραγματικότητα και ο «Χαμός» στο Διαδίκτυο

Για τη δεύτερη μέρα, οι αρχικές μας σκέψεις φλέρταραν με ακόμα μία διαδρομή 300 χιλιομέτρων. Ωστόσο, αφού τη σχεδιάσαμε προσεκτικά στον χάρτη —και αφού επιτρέψαμε στις πιο «λογικές» φωνές της παρέας να εισακουστούν επιτέλους— την περιορίσαμε στα πιο διαχειρίσιμα 200 χιλιόμετρα.

Στα χαρτιά, όλα πήγαιναν επιτέλους βάσει σχεδίου.

Στο μεταξύ, πίσω στο Facebook, συνέβαινε κάτι απρόσμενο. Ο αριθμός των ατόμων που πάταγαν «Θα πάω» (Going) αυξανόταν εκθετικά — ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα. Με σχεδόν έναν μήνα να απομένει, άρχισε να γίνεται ξεκάθαρο: αυτό δεν ήταν πια μια μικρή βόλτα. Εξελισσόταν σε μια μαζική συγκέντρωση.

Η οργάνωση: Κρεβάτια, Γέφυρες και πολλοί φίλοι

Από αυτό το σημείο και μετά, ξεκίνησε η πραγματική πρόκληση. Ο ρομαντισμός του ανοιχτού δρόμου αντικαταστάθηκε από την ψυχρή πραγματικότητα της οργάνωσης.

Η πρώτη μας αποστολή: η εύρεση ξενοδοχείων και ξενώνων. Από την αρχή, προτεραιότητά μας ήταν η δικαιοσύνη — θέλαμε να εξασφαλίσουμε την ίδια ακριβώς τιμή για κάθε συμμετέχοντα, ανεξάρτητα από το σε ποιον ξενώνα θα έμενε. Η ομοιομορφία ήταν το κλειδί.

Επιπλέον, επιμείναμε όλα τα καταλύματα να βρίσκονται μέσα στο ίδιο χωριό. Θέλαμε να αποφύγουμε τις περιττές μετακινήσεις μετά τη μεγάλη διαδρομή· θέλαμε η ομάδα να παραμείνει ενωμένη.

Μετά ήρθε ο σχεδιασμός για το «Μεγάλο Σάββατο». Έπρεπε να κανονίσουμε ένα δείπνο που θα μπορούσε να χορτάσει μια μικρή στρατιά πεινασμένων αναβατών και να βρούμε έναν κατάλληλο χώρο για τη βραδινή εκδήλωση που είχαμε οραματιστεί. Δεν ψάχναμε απλώς για κρεβάτια· χτίζαμε ένα «στρατηγείο» για μια νύχτα.

Η εμπειρία που είχαμε αποκομίσει από τις δικές μας ομαδικές βόλτες μάς επέτρεψε να προβλέψουμε και να εξομαλύνουμε πιθανά προβλήματα πολύ πριν αυτά εμφανιστούν.

Από την πρώτη στιγμή, πήραμε μια οριστική απόφαση: καθόλου χωμάτινα τμήματα. Όσο σύντομα ή εύκολα κι αν φαινόντουσαν, το χώμα ήταν εκτός συζήτησης. Το σκεπτικό ήταν απλό: όταν διοργανώνεις μια ανοιχτή εκδήλωση, πρέπει να υπολογίζεις τους πάντες. Πρέπει να λάβεις υπόψη αναβάτες με περιορισμένη εμπειρία, εκείνους που ταξιδεύουν δικάβαλοι, και μοτοσυκλέτες που απλώς δεν είναι φτιαγμένες για τίποτα άλλο εκτός από άσφαλτο.

Στόχος μας δεν ήταν να αποδείξουμε πόσο σκληροτράχηλοι είμαστε· ήταν να διασφαλίσουμε ότι κάθε άτομο που θα ερχόταν μαζί μας θα είχε μια ασφαλή, απολαυστική και χωρίς άγχος εμπειρία.

Τα πράγματα ήταν Ξεκάθαρα: 100% Άσφαλτος

Όμως, το να μείνουμε στην άσφαλτο ήταν μόνο η αρχή. Οι στάσεις μας έπρεπε να τοποθετηθούν «χειρουργικά», ώστε να διασφαλίσουμε ότι οι λιγότερο έμπειροι αναβάτες δεν θα λύγιζαν από την κούραση της σέλας. Έπρεπε επίσης να υπολογίσουμε τα logistics των καυσίμων· ορισμένες μοτοσυκλέτες της παρέας είχαν περιορισμένη αυτονομία, δυσκολευόμενες να φτάσουν τα 200 χιλιόμετρα με ένα ντεπόζιτο. Στην καρδιά των βουνών, ένα άδειο ντεπόζιτο δεν είναι απλώς μια ταλαιπωρία — είναι κάτι που σταματά την αποστολή.

Τα διαλείμματα για μεσημεριανό, ο απογευματινός καφές και οι περίοδοι ανάπαυσης δεν ήταν απλές «προτάσεις» — ήταν προσεκτικά υπολογισμένα παράθυρα ανάκαμψης.

Τέλος, έπρεπε να παρακολουθούμε τις συνθήκες του οδικού δικτύου μέχρι την τελευταία στιγμή. Γνωρίζαμε πολύ καλά ότι οι χειμώνες της Πίνδου είναι αμείλικτοι· μέχρι τα τέλη Μαρτίου, το επαρχιακό δίκτυο είναι συχνά πληγωμένο από κατολισθήσεις, παγετό ή φερτά υλικά. Δεν μπορούσαμε να αφήσουμε την ασφάλεια των φίλων μας στην τύχη.

Από 7 στους 245

Καθώς οι μέρες κυλούσαν, οι συμμετοχές εκτοξεύθηκαν. Γεμίσαμε το πρώτο μεγάλο ξενοδοχείο σχεδόν αμέσως. Μετά τρέχαμε να εξασφαλίσουμε ένα δεύτερο, μετά ένα τρίτο — παλεύοντας πάντα να κρατήσουμε την ίδια δίκαιη τιμή για όλους. Μέχρι τις παραμονές της εκδήλωσης, είχαμε καταφέρει να κλείσουμε τον συγκλονιστικό αριθμό των 11 ξενοδοχείων και ξενώνων, συνολικά 109 δωμάτια και 245 κρεβάτια.

Σε κάποιο σημείο, νιώσαμε το βάρος όλου αυτού. Φοβηθήκαμε ειλικρινά ότι η κατάσταση ξέφευγε από τον έλεγχο. Σκεφτήκαμε ακόμα και να βγάλουμε μια ανακοίνωση για να περιορίσουμε ή να σταματήσουμε εντελώς τις εγγραφές. Όμως, μετά από ώριμη σκέψη, απορρίψαμε την ιδέα. Δεν θα ήταν δίκαιο για εκείνους που σκόπευαν να έρθουν, αλλά είχαν καθυστερήσει την εγγραφή τους για οποιονδήποτε λόγο.

Αυτό που μας έδωσε το κουράγιο να προχωρήσουμε ήταν η ανάμνηση της πρώτης μας εξόρμησης στη Βάλια Κάλντα. Οι συμμετέχοντες εκεί ήταν υποδειγματικοί — ούτε ένα πρόβλημα, ούτε μια «φάλτσα» νότα. Βασιζόμενοι σε αυτόν τον αμοιβαίο σεβασμό, αποφασίσαμε να αφήσουμε την εκδήλωση να εξελιχθεί φυσικά.

Ο τελικός απολογισμός; 179 μοτοσυκλέτες (βάσει των αριθμημένων αυτοκόλλητων που μοιράσαμε) και 245 άτομα. Η «εισβολή» στο Τσεπέλοβο ήταν πλέον επίσημη.

Η Πρόκληση του Χώρου και η Βοήθεια του Δήμου

Μία από τις πιο πιεστικές προκλήσεις ήταν η εύρεση ενός χώρου αρκετά μεγάλου για να φιλοξενήσει την εκδήλωσή μας το βράδυ του Σαββάτου. Αρχικά, το λόμπι και η τραπεζαρία του κεντρικού μας ξενοδοχείου έμοιαζαν ιδανικά — μπορούσαν να καθίσουν άνετα περίπου 110 άτομα. Όταν όμως συνειδητοποιήσαμε, μόλις 20 μέρες πριν το ταξίδι, ότι οι συμμετοχές είχαν εκτοξευθεί πάνω από τις 100, ξέραμε ότι έπρεπε να αλλάξουμε πλάνο. Γρήγορα.

Με την υποστήριξη των τοπικών ξενοδόχων, απευθυνθήκαμε στον Δήμαρχο Ζαγορίου. Το αίτημά μας; Να χρησιμοποιήσουμε την αίθουσα της μαθητικής εστίας του χωριού. Μετά από μια επίσημη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, η αίτησή μας εγκρίθηκε! Μας δόθηκε το «πράσινο φως», με την προϋπόθεση να παραδώσουμε τον χώρο ακριβώς στην κατάσταση που τον βρήκαμε — μια υπόσχεση που πήραμε πολύ σοβαρά και, φυσικά, τηρήσαμε στο έπακρο.

Μικρές λεπτομέρειες, όπως επιπλέον καρέκλες και θέρμανση, διευθετήθηκαν επί τόπου, χάρη στην απίστευτη συνεργασία των ιδιοκτητών των ξενώνων. Το χωριό δεν μας φιλοξένησε απλώς· έγινε μέλος της ομάδας μας.

Η Αποστολή Αναγνώρισης: 600 Χιλιόμετρα σε Μία Μέρα

Μια μικρή παρένθεση για να αναφέρω την αναγνωριστική βόλτα, η οποία πραγματοποιήθηκε —αν θυμάμαι καλά— μόλις μία εβδομάδα πριν από την κύρια εκδήλωση. Οι συνήθεις ύποπτοι ήταν εκεί, μαζί με έναν καλεσμένο-έκπληξη: τον Γιώργο Παπαδόπουλο από τη Θεσσαλονίκη. Αυτό ακριβώς εννοούσα όταν μιλούσα για τους ανθρώπους που περιβάλλουν αυτή την ομάδα με αγάπη.

Η αποστολή ήταν απλή αλλά εξαντλητική: να χαρτογραφήσουμε κάθε στροφή και κάθε προγραμματισμένη στάση. Καλύψαμε σχεδόν 600 χιλιόμετρα απαιτητικού τερέν σε μία μόνο μέρα. Ξεκινήσαμε στις 07:00 το πρωί και επιστρέψαμε τελικά στη βάση μας λίγο μετά τα μεσάνυχτα.

Οδηγήσαμε εμείς «σκληρά», ώστε οι υπόλοιποι να απολαύσουν τη διαδρομή. Ακολουθούν μερικά στιγμιότυπα από εκείνη τη μεγάλη μέρα προετοιμασίας.

Πέρασμα «Κατάρα». Χιόνι παντού, να κλείνει τον ορίζοντα και να παγώνει τη διάθεσή μας. Ένα κύμα απογοήτευσης μας κατέκλυσε... αλλά ήταν το ίδιο για όλους; Όχι ακριβώς.

Μέσα στο χιόνι και την αβεβαιότητα, ο Βασίλης Θεοδώρου αποφάσισε να ελαφρύνει το κλίμα. Επιδεικνύοντας ένα «αψεγάδιαστο» στυλ σε μια κοντινή κολόνα, απέδειξε ότι ακόμα και σε θερμοκρασίες υπό το μηδέν, το πνεύμα της ομάδας παραμένει αλώβητο.

Γατάκι, Σβετλάνα... δες να μαθαίνεις :)

Ζαχαρόπουλος Σωτήρης

Ο Βαγγέλης Γεωργάκης αποφάσισε να βάλει τα λάστιχα Heidenau του στην απόλυτη δοκιμασία. Όρμησε με ορμή και μανία μέσα στο χιόνι, αλλά το βουνό είχε άλλα σχέδια.

Αν δεν είχαμε επέμβει για να σύρουμε τον ίδιο και τη μηχανή του έξω από αυτή τη λευκή παγίδα, πιθανότατα θα βρισκόταν ακόμα εκεί σήμερα, περιμένοντας τον καλοκαιρινό ήλιο να τον ξεπαγώσει. Λίγα μέτρα δόξας, ακολουθούμενα από ένα ολόκληρο απόγευμα φτυαρίσματος!

Και κάπου εκεί... το τέλος του δρόμου

Δεν ήταν απλώς μαλακό, αφράτο χιόνι, αλλά αδιάβατος, παγωμένος πάγος. Από αυτόν που χλευάζει τα χωμάτινα λάστιχά σου και αγνοεί την ιπποδύναμή σου. Εκείνη τη στιγμή, η αποστολή αναγνώρισης μετατράπηκε σε προσγείωση στην πραγματικότητα. Σταθήκαμε εκεί κοιτάζοντας έναν λευκό τοίχο που μας χώριζε από την προγραμματισμένη διαδρομή μας, συνειδητοποιώντας ότι το βουνό είχε επίσημα κλείσει τις πόρτες του.

Για μια παρέα επτά ατόμων, αυτό είναι περιπέτεια. Για ένα καραβάνι 179 μοτοσυκλετών; Είναι εγγυημένη καταστροφή. Η «Κατάρα» είχε τιμήσει το όνομά της, κι εμείς ήμασταν αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουμε το πιο δύσκολο καθήκον του διοργανωτή: Την Παράκαμψη.

Τα οροπέδια του Μετσόβου

Τα υψίπεδα του Μετσόβου κατά τη διάρκεια της αναγνώρισής μας. Εδώ, το χιόνι δεν ήταν πλέον εμπόδιο, αλλά ένα αριστούργημα. Η θέα των λευκών κορυφών ήταν τόσο συγκλονιστική, που πιάσαμε τους εαυτούς μας να εύχονται να μη λιώσει το χιόνι μέχρι την επίσημη εκδήλωση.

Είχαμε σημαδέψει αυτό ακριβώς το σημείο για μια στάση για φωτογραφίες και τσιγάρο κατά τη διάρκεια της επερχόμενης οδύσσειας — μια ευκαιρία για 179 αναβάτες να απορροφήσουν τη μεγαλοπρέπεια της οροσειράς της Πίνδου. Δυστυχώς, όπως σύντομα θα ανακαλύπταμε, τα βουνά είχαν ένα διαφορετικό πρόγραμμα για εμάς. Όταν ήρθε η πραγματική μέρα, η βροχή και το τσουχτερό κρύο μετέτρεψαν αυτό το «photo-op» σε μια μάχη αντοχής, αναγκάζοντάς μας να συνεχίσουμε να κινούμαστε.

Ζαγόρι - The balcony of Vikos

Γιωργάκης Βαγγέλης

Φυσιογνωμία ηγετική, πρόθυμος να βοηθήσει σε οποιαδήποτε κατάσταση, βρίσκει λύσεις σε δύσκολες στιγμές, γκριμάτσες και ανέκδοτα το φόρτε του.